********************************

داشتم رو لبه ی حوض خونه راه میرفتم.حس بزرگی حس قوی بودن.وقتی مامان با چهره ی نگران داشت میدوید سمت من تا ببرم تو خونه حس لذتی که مامان رو دارم.فکر کنم ۳،۴ سالم بود.

         ------------------------------------------------------------------------------------------

یک آقا اومده بود داشت تلویزیون درداره خونمون رو درست میکرد.نمیدونستم که تلویزیون وسیله هستش.مثل اینکه من مریض شدم.یک دفعه دیدم وسیله های بابا تو دست اون آقاس و داره با تلویزیون یک کارایی میکنه از توش چراغ در اومد دیگه برام موجود زنده نبود.فکر کنم ترسیده بودم.

اونایی که فهمیدن میگفتن جیغ نزدی؟؟!!!!!!کپ کرده بودم بدجور اصلا جیغم نمیومد.تو شلوغترین خیابون مشهد بودم...امام رضا

اصلا نتونستم از دیروز بخوابم.همش جلوی چشممه...کسایی که تعریف کردم کامل نگفتم.توی خانواده فقط سمیه میدونه.

تا به حال رفتین به مدرسه ای که ۵ سال و ۳ سال هر روز رو توش گذروندین ببینین؟

وقتی که معلم اول دبستان رو توی خیابون دیدین چیکار کردین یا مدیر و ناظمتون رو...

یادش بخیر

خانم اتحاد...مدیر...مهربون ترین مدیری که توی عمرم دیدم.اگه دفتر کار داشتی دعا دعا میکردی خانم اتحاد باشه.

خانم شعبانی...یک ناظم مهربون شاد که توی صف میخندیدی.اگه نه میگفت عزاداریه؟؟؟!!!

خانم شکیبایی...ناظم...سختگیرترین ناظم...همه ازش میترسیدن.اگه کاری میکرد که شبیه خانم شعبانی بود میگفتیم میخواد ادای خانم شعبانی رو در بیاره.به خصوص 1 ماهی که خانم شعبانی رفته بود مکه...سال چهارم و پنجم سال آشتی ما و خانم شکیبایی بود.

خانم فخار...کلاس اول...موهاش حسابی سفید بود.دخترش مهسا هم همراهش بود.

(میگفتیم خانم فخار دو تا چشم هم پشت سرش داره و با اون تصور توی کلاسش میگذروندیم)

خانم یزدی...کلاس دوم...پایین هر صفحه باید نقاشی میکردیم و نموداری هم به دیوار کلاس زده بودیم تا بچه درس خون های کلاس در هفته مشخص بشه

خانم قدرتی...کلاس سوم...سه ماه از سال گذشت که گفت سرطان داره و دیگه نمیتونه بیاد کلاس و ما رو تقسیم کردن بین دوکلاس دیگه.من رفتم کلاس خانم ابریشمی.نه ما معلم خودمون میدونستیم و نه اون دانش آموز خودش.دوسش نداشتم.

خانم تحقیقی...کلاس چهارم...سالی بود که همش من مریض بودم.چه سال گندی.

خانم فرخفال...کلاس پنجم...کلاس شادی بود.شده بودیم همه کاره ی مدرسه.چقدر روزهای آخر گریه میکردیم.یادمه حتی میخواستیم از قصد کاری کنیم که رفوزه بشیم.معدلم شده بود 86/19 چه گریه ای میکردم.خانم اتحاد میخندید میگفت اینا میخواستن سال دیگه هم با ما باشند.

خیلی لذت داره

http://www.youtube.com/watch?gl=GB&hl=en-GB&v=9lp0IWv8QZY

مغازه دار متوجه پسر بود و به مكالماتش گوش مي داد.

پسرك پرسيد: خانم، مي توانم خواهش كنم كوتاه كردن چمن هاي حياط خانه تان را به من بسپاريد؟

زن پاسخ داد: كسي هست كه اين كار را برايم انجام مي دهد !

پسرك گفت: خانم، من اين كار را با نصف قيمتي كه او مي دهد انجام خواهم داد!

زن در جوابش گفت كه از كار اين فرد كاملا راضي است.

پسرك بيشتر اصرار كرد و پيشنهاد داد: خانم، من پياده رو و جدول جلوي خانه را هم برايتان جارو مي كنم. در اين صورت شما در يكشنبه زيباترين چمن را در كل شهر خواهيد داشت.

مجددا زن پاسخش منفي بود.

پسرك در حالي كه لبخندي بر لب داشت، گوشي را گذاشت.

مغازه دار كه به صحبت هاي او گوش داده بود به سمتش رفت و گفت: پسر...، از رفتارت خوشم آمد؛ به خاطر اينكه روحيه خاص و خوبي داري دوست دارم كاري به تو بدهم.

پسر جواب داد: نه ممنون، من فقط داشتم عملكردم را مي سنجيدم. من همان كسي هستم كه براي اين خانم كار مي كند

این بار هم اگه سمجی و دنبال کردن دکتر نبود به عمل تبدیل نمیشد.------>تشکر دکتر حبشی عزیز

من یک عدد پیامک زدم به دکتر و سوالی کردم.مثل اینکه سوالش خیلی سوال بود.فرداش دکتر بهم زنگ زد.وقتی منتظر چیزی نیستی یعنی اصلا به ذهنت هم نمیرسه که ممکنه یک نفر به خاطر سوال کسی که نمیشناسه زنگ بزنه وقتی این اتفاق میفته. شوک میزنی و قاطی میکنی.از همه چیز حرف میزنی الا سوالت.

گفت که دوشنبه بیا پیشم.آدرس داد.محلی که گفتن برم یک مجتمع فرهنگی بود به نام شاهدان.نزدیک حرم.تو خیابون امام رضا.

اول رفتم حرم و بعد هم پیش به سوی دکتر...

الآن ۲ ماه هستش که روزهای دوشنبه میرم پیش دکتر.میگه میخواد از من یک مشاور خوب بسازه.

ما که بخیل نیستیم.

اوایلش خیلی سخت بود به خصوص که دکتر خیلی زیادی حرفش یکیه و اصلا از خواسته هایی که ازت داره پایین نمیاد.فکر کن کاری کرد که مامان و سمیه هم وارد گود شدند.خیلی سعی کردم تا دکتر دست از سرشون برداره.نشد و دکتر پیروز شد.

خیلی خوبه وقتی فکر میکنی که میتونی .کسی داره بهت کمک میکنه.

وقتی به مامان گفتم میرم پیش روان شناس گفت:پول از کجا؟!وقتی بهش گفتم:ویزیت نمیگیره باور نمیکرد و تا آخرین لحظات هم میگفت وای به حالت اگه بریم اونجا از من ۵۰،۱۰۰ تومان پول بخوان...

هنوز هم دکتر به سوالم جواب نداده.میگه:کارهای مهمتری داریم...

توی ثبت موقت خیلی چیزها تایپ شده که چون از نظر خودم کامل نیست و حقیقت رو نمیرسونه همچنان همون جا میمونه...

خاتمی میاد.خیلی خوشحالم.گر چه براش نگرانم

تنها حرفی که زده:ولش کن،محل نده،دیوونس.

هیچکی نگفته:چطوری؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!

هیچکی به اون نگفته نکن.

همیشه ورد زبونشون این بوده:چرا محل میدی؟؟؟چرا باهاش جینگ و جینگ میکنی؟؟؟تو که منگل نیستی حالا چرا ناراحت میشی؟؟؟تو که بچه نیستی...تو الی تو بلی...

خیلی وقتها هم شده فقط برای اینکه براشون حرف زدم، ناراحتیم رو دیدن، اونا هم باهاش هم صدا شدن که شپشت منیژه خانم و بعد هم منگل!!!

دیگه میترسم برای کسی بگم...

بغضم باهام لجبازی میکنه.

دبستان و راهنماییت زیر سایه ی اون باشی آخه خواهر سمیه عیوضی هستی و دبیرستان هم که عادت کردی  دوستای دوستت،دوستای تو باشند،البته اگه قبولت کنند...پیش دانشگاهی میاد...از خودت عرضه نشون میدی و دوست پیدا میکنی. و با همه ی بچه ها راحتی .به قول حالا شادی.دختر شلوغه ی کلاس.دختر شاده ی کلاس حساب میشی و واقعا هست، آخه خودت همه کاره ای ، سایه ی خودت رو داری و سایه ی هیچکی نیستی.به عنوان نماینده ی کلاس انتخاب میشی.ناظم میگه:یکی باید خود سوره رو ساکت کنه و مراقبش باشه(وای چه روزای خوبی بود).خودت بودی و خودت،خود خودت.همونی که هستی.

باید کنکور بدی.هرچی فکر میکنی نمیتونی بفهمی چی میخوای.تصمیم کنکور بی کنکور میگیری.میری جهاد دانشگاهی ثبت نام میکنی برای دوره ی مربی کودک.باز هم خودتی و انتخاب دوست و لبخند و شادی.

تموم میشه.

دوست نداری برگردی به حالت قبل و خودت نبودن و زیر پا له شدن برای خوش آیند دیگران نقش بازی کردن...چیکار میکنی؟؟؟کلاس های کامپیوتر میری

میخوای خودت رو بشناسی،میخوای بفهمی چی میخوای؟؟؟!!!!!!!!!!!

تصمیم میگیری روان شناسی بخونی.کتابهای دختر داییت رو که انسانی خونده و قبول شده رو میگیری.خیلیا هستند که اون رو میزنند توی سرت ولی تو میدونی که موقعیت کنکور شرکت کردن رو نداشتی.برات مهم نیست .

چهار ساله لای هیچ کتاب درسی رو باز نکردی و تنبلیت میشه.میری سمتش ولی نمیتونی بدون خستگی بخونی زود خسته میشی.

سال دیگه دوستت میگه دفترچه ی پیام نور فراگیر اومده.میگیری.روان شناسی هم داره.شرکت میکنی.کلاسهای آمادگی خود دانشگاه رو میری.دانش پژوه حساب میشی.

اخلاق مضحکی که داری،اگه تونستی روز اول با کسی دوست بشی دوست شدی وگرنه هیچ...

قبول میشی.حالا دانشجویی.ولی دوست به قول دوستان آذری زبان یختی...

ولی من کیم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!!!!!!

اینها همه تاثیر دیگران روی من بود.آنچه دیگران خواستند،بودم.

خودم کیم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

یک فرد شاد که از زندگیش لذت میبره.از قدم هایی که بر میداره از ...ولی وای به وقتی که به مقصد میرسه...یک فرد بی حرکت میشه.

سمیه میگه الکی خوش،مشنگ،اعتماد به نفس کاذب.شانس آوردی که موقع رسیدن به مقصد رو ندیده

من یک کودکم.وقتی میخندم به معنای واقعی میخندم و وقتی ناراحتم و گریه میکنم به معنای واقعی هستش.یک کودک دست و پا شکسته که به دور از دردها شاده.دردش میگیره ولی آخر سر خجسته اس

--------------------------------------------------------------------------------------------

پ ن:

۱-داشتم خودم رو حلاجی میکردم.اینها رو نوشتم.از بیرون بود و برای همین از سوم شخص استفاده کردم.

۲-یک دوست دارم:زهرا فاطمه هم هست ولی نه مثل زهرا.زهرا یک خواهر دوست داشتنیه

- زهرا----->از دو سالگی همسایه ایم.دو تا خواهر که همدیگه رو خیلی دوست داریم.

-فاطمه------>از پارسال تو جلسات ریکی باهاش آشنا شدم..

۳-زهرا برای پیام نور گفت

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ویرایش شده

قبلی ۲/۹/۸۷ بود ساعت ۷:۲۵

به شما ثابت خواهم کرد که شما چیزی فراتر از آنچه میاندیشید هستید

http://blog.360.yahoo.com/blog-IlezfCw_fqFWm7uG0pfl69w-?cq=1&p=988

میگن که عجیبم.میگن تفکراتم غریبن.چه کنم.همین تفکرات هستش که من رو ساخته که من رو سوره کرده.

نه من تمام زندگیم وجود یک جنس مخالف نیست.اگه علی رو دوست دارم اگه با همه یه جور کل کل میکنم.اگه به اسم و عکس آدما توی ۳۶۰ و کلوب نگاه نمیکنم به خاطر اینه که با نگاهشون کار دارم.

نمیدونم چیکار میکنم.هیچی از کارام سر در نمیارم.

 به آنان گفت كه:

«در اتاق به روي شما بسته خواهد شد و قفل اتاق، قفلي معمولي نيست و با يك جدول رياضي باز خواهد شد، تا زماني كه آن جدول را حل نكنيد نخواهيد توانست قفل را باز كنيد. اگر بتوانيد مسئله را حل كنيد مي توانيد در را باز كنيد و بيرون بياييد»...

سه تن از آن چهار مرد بلافاصله شروع به كار كردند. اعدادي روي قفل نوشته شده بود، آنان اعداد را نوشتند و با آن اعداد، شروع به كار كردند.

نفر چهارم فقط در گوشه اي نشسته بود!

آن سه نفر فكر كردند كه او ديوانه است. او با چشمان بسته در گوشه اي نشسته بود و كاري نمي كرد. پس از مدتي او برخاست، به طرف در رفت، در را هل داد،باز شد و بيرون رفت!!!

و آن سه تن پيوسته مشغول كار بودند. آنان حتي نديدند كه چه اتفاقي افتاد كه نفر چهارم از اتاق بيرون رفته!

وقتي پادشاه با اين شخص به اتاق بازگشت، گفت: «كار را بس كنيد. آزمون پايان يافته و من نخست وزيرم را انتخاب كردم».

آنان نتوانستند باور كنند و پرسيدند: «چه اتفاقي افتاد؟ او كاري نمي كرد، او فقط در گوشه اي نشسته بود. او چگونه توانست مسئله را حل كند؟»

مرد گفت: «مسئله اي در كار نبود. من فقط نشستم و نخستين
سؤال و نكته ي اساسي اين بود كه آيا قفل بسته شده بود يا نه؟ لحظه اي كه اين احساس را كردم فقط در سكوت مراقبه كردم. كاملأ ساكت شدم و به خودم گفتم كه از كجا شروع كنم؟
نخستين چيزي كه هر انسان هوشمندي خواهد پرسيد اين است كه آيا واقعأ مسأله اي وجود دارد، چگونه مي توان آن را حل كرد؟ اگر سعي كني آن را حل كني تا بي نهايت به قهقرا خواهي رفت؛
هرگز از آن بيرون نخواهي رفت. پس من فقط رفتم كه ببينم آيا در، واقعأ قفل است يا نه و ديدم قفل باز است».

پادشاه گفت: «آري، كلك در همين بود. در قفل نبود. قفل باز بود. من منتظر بودم كه يكي از شما پرسش واقعي را بپرسد و شما شروع به حل آن كرديد؛ در همين جا نكته را از دست دادید.اگر تمام عمرتان هم روي آن كار مي كرديد نمي توانستيد آن را حل كنيد. اين مرد، مي داند كه چگونه در يك موقعيت هشيار باشد. پرسش درست را او مطرح كرد».

بعد ار 4 سال.دلم براش تنگ شده.خیلی از اتفاقهای منفی الآنم که تاثیر بدی رویم گذاشته به خاطر اونه.ولی من دوسش دارم چون پسر خوبیه.چون میدونم اون کار ها رو تحت تاثیر اون زمان انجام داده.چون میدونم من هم دست کمی از اون ندارم.اون فقط آغاز بود.

میخوایم بریم استقبالش ساعت 15 پروازش از تهران و 16میرسه

چند وقتی پیش توی قصه ام یکی مرد و الآن دارم بدون اون شخصیت زندگی میکنم.وهر بار هم از دست خودم حرص میخورم که چرا اینطوری شده؟؟؟!!!!!!!!!!!!

میاد خونه ی ما؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

وبعد هم میگفتم چرا باید به مرگ مامان بزرگ فکر کنم و چرا باید نگران عمه باشم؟؟؟؟؟؟؟؟؟

و ...

من پول میخوااااااااااااااااااااااااااااااااااااممممم

_{به من فقیر بیچاره کمک کنید}

_{مدل جدید هم اومده:من گدا نیستم}

چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

به مامان اینا گفتم:روان اجتماعیمون ۲ واحد عملی داره و من اینجا رو انتخاب کردم.چون به خونه نزدیکه.چه بچه ی خوبی راه دور نمیره

وقتی اولین بار دیدمشون دیدم که اونا حد اقل از من بهترند.سعی و تلاش٬امیدشون٬اعتماد به نفس و راحتیشون.و الآن میبینم که مثل خودم هستند.خانم قادری٬زهره٬سعید وعلی و ...

هنوز خیلیا رو اسماشون رو نمیدونم ولی باهاشون دوستم و اون ها طوری با من برخورد میکنند که انگار سالهاس من رو میشناسند.

آقایی به نام هدایی شروع به صحبت کردن :شروع توان یابان با یک موکت کوچک

و بعد آقایی به نام منصوریان:از خدا گفت...خداییش خیلی شیطونی خدا

از توانایی توان یابان گفتند که چطور  کار میکنند و از آرامگاه ابدی من نمیتوانم ...

از فیلم بازی کردن زوج توان یابان:ابوالفضل و پروین

اون روز روز معلولین و سینما بود.رفتیم به سوی فیلم دیدن:

۳ تا فیلم دیدیم.یکیش در مورد یک زن و شوهر کوتوله بود که میهواستن بچه دار بشن

دومیش یک پسر مدرسه ای که همش توی گلها بود و سومی در مورد اتفاقی که در یکی از روزای خدا واسه یکی از بچه های همونجا افتاده بود.

کلاس داشتیم برای همین تصمیم گرفتیم که بریم گالری نقاشی رو ببینیم.قبل از این تصمیم یکی از پسرا به نام علی رضایی متنی رو که همون موقع نوشته بود رو خوند.

رفتیم.دیدیم.هر ثانیه که نه هر لحظش خدا بیشتر له مون میکرد.مصطفی شریعتی هیچ علامتی از دست نداشت از شونه و پا هم کوچولو...چه نقاشیهایی...

ما خیلی کوچیکیم.خیلی حقیر خیلی...

همه جمع شدیم و عکس دسته جمعی.با آقای هدایی در مورد همکاری صحبت کردم.بهش گفتم میخوام به خودم کمک کنم.روز بعدش رفتم برای اینکه تثبیت کنم و اینکه چه کار کنم؟قرار شد کمک خانم قادری توی کلاس های کامپیونر و کارهای کامپیوتری موسسه باشم و از دیروز چهارشنبه ۲۵ مهر شروع شد.دوشنبه٬چهارشنبه و پنج شنبه از ۸ صبح تا ۲ بعد از ظهر و روزای دیگه هم لازم داشتن و شد و از این جور حرفها...

بدجوری خدا بنده اش رو له کرد و حقیر.وحشتناک له شدم.